کُنج خانه ای که از نبود تو پُر است،
نشسته ام و خاطره ات روی دیوار وول می خورد
نقش سیب سرخ می کشد روی پنجره،
حوایی که هنوز هم از شیطان عشق گول می خورد

روی یخ، برای ثبت در تاریخ می نویسم: آزادی

من از جهانم ابری خواهم ساخت، خیابانی و دو دست که در هم آمیخته اند...

تو اما باران باش، که بی آن همه ساخته هایم مهجورند...

تو از سیب لبریزی،
من امّا از گناه...
انگار در آغوش امن تو توبه کردن خطاست...

پیاله ای خاموشم...

جاری شو در من،

تا پُر شوم از تو

اکنون وقت پرواز است...