در این هجوم بی رحم خاکستر
هم بغض بی کینه، ندای باور باش
بر شوره زار ِ، این خاک تن مرده
ای بارش ِ عاشق، سیلاب آخر باش
پیکار محزون شکوفه و رگبار
تکرار فریاد شکنجه ی سَردست
تقدیر نسل ما، شکُفتن پَر پَر
در دشت اعدام ِ ترانه ی دَردست
بر روی تابوت شکسته ی یاران
روییده بی پروا تندیس آزادی
با مرگ هر لاله، بر بستر ایمان
رسیده پایانِ تخریب آبادی
در این هجوم بی رحم خاکستر
هم بغض بی کینه، ندای باور باش
بر شوره زاره، این خاک تن مرده
ای بارش ِ عاشق، سیلاب آخر باش
.... عشق رو بی خیال شو ... همه چیز عادی میشه... دنبال عشق زمینی نگرد
جانم؟! تو این شعر چیزی از عشق زمینی می بینی شما؟!
فکر کردم از عشق زمینی به تعالی رسیدی خواستم تشویقت کرده باشم
حالا دیگه ما محرم نیستیم که نوشته هاتونو بخونیم؟
هیچ کس اینجا نا محرم نیست...